زندگی و زمانه ادگار اسنو

ادگار اسنو درعکس سمت چپ در کنار چونلایی نخست وزیر سابق چین وهمسرش دنگ پینگ چائو در سال 1938.

ادگار پارکس اسنو (زاده ۱۹ ژوئیه ۱۹۰۵ – درگذشته ۱۵ فوریه ۱۹۷۲) روزنامه‌نگار آمریکایی بود که به‌خاطر کتاب‌ها و مقالاتش درباره کمونیسم در چین و انقلاب کمونیستی چین شناخته می‌شود. او اولین روزنامه نگار غربی بود که گزارشی از تاریخ حزب کمونیست چین پس از راهپیمایی طولانی ارائه کرد و همچنین اولین روزنامه نگار غربی بود که با بسیاری از رهبران آن، از جمله مائو تسه تونگ مصاحبه کرد. او بیشتر به خاطر کتابش به نام ستاره سرخ بر فراز چین (1937) شناخته شده است، که گزارشی از جنبش کمونیستی چین از زمان تأسیس آن تا اواخر دهه 1930 است.

پیشینه

ادگار پارکس اسنو در 19 جولای 1905 در کانزاس سیتی، میسوری به دنیا آمد. قبل از استقرار در میسوری، اجداد او از کارولینای شمالی، کنتاکی و کانزاس به این ایالت نقل مکان کرده بودند.[1] او برای مدت کوتاهی در دانشگاه میسوری در رشته روزنامه‌نگاری تحصیل کرد، [2] و به بخش زتا فی انجمن برادری بتا تتا پی پیوست.[3]

ادامه نوشته

آیا می دانید قدیمی ترین رئیس جمهور جهان در کدام کشور است؟

تئودورو اوبیانگ انگوئما قدیمی ترین رئیس‌جمهور دنیا به دنبال ریاست مجدد است

به گزارش خبرگزاری رویترز، گینه استوایی امروزیکشنبه 29 آبان 1401 انتخابات سراسری برگزار می‌کند و انتظار می‌رود «تئودورو اوبیانگ انگوئما» که ۴۳ سال رئیس‌جمهور این کشور بوده است، مجدد برای این مقام انتخاب شود.این کشور حدود ۱.۵ میلیون جمعیت دارد که تقریبا ۴۰۰ هزار نفر برای شرکت در این انتخابات ثبت‌نام کردند. رای‌دهندگان همچنین قرار است ۱۰۰ عضو پارلمان برای مجلس سفلی، ۵۵ از ۷۰ سناتور و شهرداران محلی را انتخاب کنند. ناظران و تحلیگران نسبت به نتیجه احتمالی مطئمن هستند. اوبیانگ ۸۰ ساله همیشه با حدود ۹۰ درصد آرا در نظرسنجی‌ها انتخاب شده است و این بار او برای ششمین دوره در مقابل دو نامزد اپوزیسیون رقابت می‌کند.

آمریکا و اتحادیه اروپا در بیانیه‌های جداگانه خواستار انتخاباتی "آزاد و منصافه" شدند و نسبت به گزارش‌هایی مبنی بر "اذیت و ارعاب اپوزیسیون و گروه‌های جامعه مدنی" ابراز نگرانی کردند. اما این درحالیست که دولت گینه استوایی چنین گزارش‌هایی را رد کرد و آن‌ها را "دخالت در روند انتخابات" نامید.

آثار و نتایج سفر تاریخی نیکسون به پکن

ترجمه مقاله از ویکی پدیا

سفر سال 1972 ریچارد نیکسون رئیس جمهور ایالات متحده به جمهوری خلق چین (PRC) یک پیشروی مهم استراتژیک و دیپلماتیک بود که نقطه اوج از سرگیری روابط هماهنگ بین ایالات متحده و سرزمین اصلی چین پس از سال ها انزوای دیپلماتیک توسط دولت نیکسون بود. [1]

رئیس جمهور ایالات متحده درسفر رسمی هفت روزه خود به سه شهر چین نخستین بار بود که از چین بازدید می کرد. ورود نیکسون به پکن به 25 سال قطع روابط دیپلماتیک بین دو کشور پایان داد و گامی کلیدی در عادی سازی روابط دو کشور برداشت. هدف اصلی نیکسون از این سفر به دست آوردن اهرم فشار بیشتر بر روابط با اتحاد جماهیر شوروی بود. عادی سازی روابط در سال 1979، زمانی که ایالات متحده روابط دیپلماتیک کامل با جمهوری خلق چین برقرار کرد، به اوج خود رسید.

هنگامی که حزب کمونیست چین در سال 1949 بر سرزمین اصلی چین قدرت یافت و کومینتانگ به جزیره تایوان، مستعمره سابق امپراتوری ژاپن که از سال 1895 تا 1945 بر آن حکومت می‌کرد، عقب‌نشینی کرد، ایالات متحده با این جمهوری متحد شد و جمهوری چین ملی یا تایوان را به رسمیت شناخت. نیکسون قبل از انتخابش به عنوان رئیس جمهور در سال 1968، به عنوان معاون سابق رئیس جمهور به برقراری رابطه جدید با جمهوری خلق چین اشاره کرد. در اوایل دوره اول ریاست جمهوری خود، نیکسون، از طریق مشاور امنیت ملی خود هنری کیسینجر، پیشنهادهای مشخصی را ارایه کرد که به روابط گرم تر با دولت جمهوری خلق کمک می کرد.

---

[1] https://millercenter.org/president/nixon/foreign-affairs

Hughes, Ken (October 4, 2016). "Richard Nixon: Foreign Affairs". millercenter.org. Archived from the original on April 17, 2017.

ادامه نوشته

پیکسل بیشتر دوربین، کیفیت کمتر عکس!!

وقتی به بازار برای خرید دوربین دیجیتال می‌روید، یکی از شاخص‌های مهمی که حتما می‌پرسید و به آن اهمیت می‌دهید، وضوح عکس یا تعداد پیکسل آن است. مسلما یک دوربین 12 مگاپیکسلی از یک دوربین 6 مگاپیکسلی بهتراست.
ولی ظاهرا باید در درستی چنین چیزی در مورد دوربین‌های فشرده compact، شک و تردید کنید!
یک آزمایشگاه مستقل تست کیفیت عکس در آلمان به نام «مهندسی عکس» یا Image Engineering، که یکی از کارهایش تست دوربین‌های دیجیتال برای مجله آلمانی Color Photo and c’t است، نظر دیگری دارد. آنها متوجه شدند کیفیت عکس دوربین‌هایی با پیکسل بیشتر به جای بهتر شدن بدتر می‌شود.
به علت یک باور عمومی که می‌گوید دوربین با پیکسل بیشتر کیفیت بهتری دارد، بیشتر شرکت‌های دوربین‌سازی ترغیب شده‌اند که دوربین‌های با پیکسل بیشتر بسازند تا مردم را مشتاق به خرید آنها کنند.
در سال 1995، نخستین دوربین‌های دیجیتال وارد بازار شدند. شرکت‌های کاسیو و کداک نخستین شرکت‌هایی بودند که دوربین دیجیتال برای مصرف کاربران عمومی ساختند. این مدل‌های اولیه تعداد پیکسل کمی داشتند و کیفیت این عکس‌ها به خصوص هنگام چاپ، اصلا قابل قبول نبود. در سال 1996، دوربین‌ها به وضوح 800 هزار پیکسل رسیدند و در سال 1998، وضوح دوربین‌ها به 2 مگاپیکسل یعنی دو میلیون پیکسل رسید. این وضوح عکس برای چاپ یک عکس با ابعاد 10 در 15 سانتیمتر روی یک کاغذ A4 مناسب بود.
در ان سال‌ها واقعا عبارت «پیکسل بیشتر، کیفیت بهتر»، صادق بود و به همین خاطر این مطلب در ذهن مردم به عنوان یکی از شاخص‌های مهم انتخاب و خرید دوربین دیجیتال حک شد.

ادامه نوشته

مرد ترمینال فرودگاه دوگل در پاریس درگذشت

به گزارش خبرگزاری فرانسه از پاریس، مهران کریمی ناصری، پناهنده سیاسی ایرانی که بیش از 18 سال در فرودگاه رآوسی-شارل دوگل پاریس زندگی کرد و الهام بخش استیون اسپیلبرگ، کارگردان آمریکایی فیلم «ترمینال» بود، روز شنبه در همان مکان درگذشت.
یک منبع آگاه به خبرگزاری فرانسه گفت: ناصری، اندکی پیش از ظهر روز شنبه در پایانه اف2 فرودگاه به مرگ طبیعی درگذشت. همین منبع افزود: این پناهجوی ایرانی، پس از آن که بخش عمده پول جمع آوری شده برای فیلم را خرج کرد، چند هفته پیش به فرودگاه بازگشته بود. ناصری در هنگام مرگ، چند هزار یورو به همراه داشت. مهران کریمی ناصری، معروف به «سِر آلفرد»، متولد سال 1945 در مسجد سلیمان استان خوزستان ایران بود که پس از سفری طولانی در نوامبر 1988 در فرودگاه رآوسی در شمال پاریس اقامت گزید. ناصری در این سفر طولانی برای پیدا کردن مادرش به لندن، برلین یا حتی آمستردام رفته بود. او هر بار به علت عدم توانایی در ارائه اوراق و اسناد توسط مقامات، اخراج شده بود. ناصری در سال 1999 در فرانسه، وضعیت پناهندگی و مجوز اقامت گرفت. این پناهنده ایرانی در روآسی برای کارکنان فرودگاه به فردی آشنا و برای همه به شخصیتی، نمادین تبدیل شده بود و حتی پیش از آن که منبع الهام فیلم سینمایی شود، رسانه های فرانسوی و خارجی، گزارش ‌های رادیویی و تلویزیونی متعددی از او تهیه کردند. در سال 2004 میلادی، تام هنکس، نقش او را در فیلم «ترمینال»، به کارگردانی استیون اسپیلبرگ بازی کرد. بعد از ساخت و پخش این فیلم سینمایی، ناصری در خانه ای در پاریس زندگی می کرد.

ادامه نوشته

مغز انیشتین الان کجاست؟

چه کسی مغز انیشتن را دزدید؟

پس از مرگ آلبرت اینشتین در سال ۱۹۵۵ مغز او برداشته شد و به ۲۴۰ قطعه تقسیم شد و به آرامی بین دانشمندان سرتاسر جهان پخش شد. اما اکنون مغز اینشتین کجاست؟

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی رادار اقتصاد به نقل از یورونیوز هنگامی که آلبرت اینشتین، دانشمند پرآوازۀ آلمانی در ۱۸ آوریل سال ۱۹۵۵ میلادی در بیمارستان پرینستون ایالات متحده درگذشت، توماس هاروی، مسئول کالبد شکافی او پس از انجام ماموریت اصلی خود، دست به یک کار دیوانه‌وار زند: او مغز اینشتین را از جمجمه خارج کرد و دزدید.

این شروع یک داستان پرماجرا و باورنکردنی شبیه به داستان فیلم‌های هالیوودی بود که شرح آن در ادامه می‌آید:

آلبرت اینشتین هنگامی که ۷۶ سال سن داشت، حدود ساعت ۱ بامداد در بیمارستان پرینستون ایالات متحده در خواب درگذشت.

همان روز حدود ساعت ۸ صبح، جسد وی برای کالبد شکافی به سردخانه فرستاده شد و این توماس استولتز هاروی بود که در آن روز در بخش کالبدشکافی بیمارستان مشغول کار بود.

ادامه نوشته

آیا خشونت یک بیماری قابل درمان است؟

نوشته: علیرضا مجیدی

https://www.1pezeshk.com/archives/2014/06/treat_violence_like_a_contagious_disease.html#more-45408

آیا خاورمیانه ما نفرین شده است؟! چرا هیچ وقت روی آرامش به خود نمی‌بیند؟

چرخه خشونت را چطور باید متوقف کرد؟ آیا رؤیای سر عقل آمدن اعضای طالبان و صلح با آنها، غیرعملی است؟

آیا سیاست مشت آهنین، درگیری‌های زمینی یا هواپیماهای بی‌سرنشین نظامی می‌توانند پاسخگو باشند؟

داعش ناگهان از کجا سربرآورده است؟ چرا در دنیا خیلی‌ها تصور می‌کنند حق دارند برای همه تصمیم بگیرند و تعیین تکلیف کنند و ریختن خون مخالفان خود را جایز می‌دانند؟ آیا آن طور که در شبکه‌های اجتماعی ما گاه وانمود می‌شود، خشونت عجبین با روحیه و DNA مردمی نواحی خاصی است؟

ادامه نوشته

چرا ساعت ها را گرد ساختند؟

چه ایده بدی بوده گرد ساختن ساعت. احساس میکنی همیشه فرصت تکرار است:

قرار بوده ۸ صبح بیدار شوی و میبینی شده ۸ و ربع٫ میگویی: اشکال ندارد تا ۹ میخوابم بعد بیدار میشوم!

قرار بوده امشب ساعت ۹ یک ساعتی را صرف مطالعه کتاب کنی، می بینی کتاب نخوانده ۱۰ شده. میگویی: اشکال ندارد. فردا شب ساعت ۹ میخوانم.

ساعت دروغ میگوید. دروغ. زمان بر گرد یک دایره نمی چرخد! زمان بر روی خطی مستقیم میدود. و هیچگاه، هیچگاه، هیچگاه باز نمیگردد.

ایده ساختن ساعت به شکل دایره، ایده جادوگری فریبکار بوده است! ساعت خوب، ساعت شنی است! هر لحظه به تو یادآوری میکند که دانه ای که افتاد دیگر باز نمیگردد. اگر روزی خانه بزرگی داشته باشم، به جای همه دکورها و مجسمه ها و ستونها، ساعت شنی بزرگی برای آن خواهم ساخت و میگویم در آن آنقدر شن بریزند که تخلیه اش به اندازه متوسط عمر یک انسان طول بکشد. تا هر لحظه که روبرویش می ایستم به یاد بیاورم که زمان «خط» است نه «دایره».

یادم باشد تابلویی زیر ساعت شنی ام نصب کنم: «خوش بین نباشید. این ساعت به ضربه سنگی میشکند…»

آشنایی با روزنامه نگاری که در روابط چین و آمریکا تحول ایجاد کرد

در عکس ادگار اسنو سمت چپ در کنار چوئن لای و همسرش دیده می شود.

در باره اهمیت روزنامه نگار و رسانه ها تا کنون مقالات بی شماری در ایران و جهان نوشته شده است و هر دام از زاویه دید خود به این موضوع مهم پراخته اند که من نمی خواهم در اینجا ان را تکرار کنم . هدف من از این نوشته آن است که به عنوان یک مصداق به زندگی و آثار روزنامه نگار امریکایی ادگار اسنو بپردازم . کسی که توانست با رفتن به درون جامعه چین و اقامت هفت ساله در این کشور از یکسو شناخت دقیقی از جامعه بسته چین پس از پیروزی انقلاب کمونیستی 1949 به جامعه کشورهای اروپایی ، آمریکایی و آسیایی منتقل کند و. از سوی دیگر از طریق آشنایی با فرهنگ و تمدن و زبان چینی راه خود را برای تدریس در دانشگاه های چین ان هم در سالهای شکل گیری انقلاب در این کشور ، باز کند.

آشنایی ادگار اسنو با رهبران چین و ملاقات با مائو و چوئن لای پیش از پیروزی انقلاب چین این امکان را برای او فراهم کرد که نقش تعیین کننده ای در نشان دادن اهمیت عادی سازی روابط چین و آمریکا حتی پس از پیروزی کمونیستها ، برای رهبران هر دو کشور ایفاء کند.

درست است که درهمه متون سیاسی از کیسینجر مشاورامنیت ملی وقت آمریکا که بعدها وزیر خارجه شد، به عنوان معمار عائی سازی روابط آمریکا با چین و شوروی یاد می شود . اما نباید نقش بی بدیل این روزنامه نگار را از یاد برد .

ادامه نوشته

معرفی پل تاریخی خدا آفرین

پل 15 طاقی خداآفرین که به سبک مکتب معماری ایرانی ساخته شده است، بقایای پل قرن یازدهم - دوازدهم میلادی است که در مرز ایران و جمهوری آذربایجان و بر روی رودخانه ارس واقع است. این پل از سنگ ساخته شده و با تخته سنگ های بزرگ و خوش تراش، پوشیده شده است. محققان بر این باورند که در قرن سیزدهم و در زمان سلطنت ایلخانی ها (هولاکویی ها) بر روی بقایای یک پل باستانی بازسازی شده است. طول پل حدود 200 متر، عرض آن 4.5 متر و ارتفاع آن از سطح رودخانه 12 متر است. درحال حاضر، سه طاق مرکزی باقی مانده است و طاق های ساحلی نیز با تصمیم اتحاد جماهیر شوروی در دهه 1930 تخریب شده است.

پل خداآفرین بنا به گفته حمدالله قزوینی در سال پانزدهم هجری قمری (639 میلادی) توسط بکر بن عبدالله از همرزمان نزدیک حضرت محمد (ص) ساخته شده است. از آنجایی که تکیه گاه های طاق های پل بر روی پایه های طبیعی - صخره ها بلند شده اند، دهانه ها در اندازه های مختلف و آزادانه چیده شده اند. این پل که از آجرهای پخته و سنگ های رودخانه ای ساخته شده است، اطلاعات تفصیلی درباره پل های خداآفرین واقع در جاده ابریشم در منابع تاریخی موجود است. این پل ها که گواه تاریخ است، در قرون باستان و میانه نقش مهمی را به عنوان مسیر ارتباطی ایفا می کردند و نقطه اتصال اصلی مسیر مهاجرت ایلات آذربایجان از ایران به قره باغ بودند.» پل های خداآفرین که از لحاظ تاریخی ایران را به قفقاز متصل می کند ، ازآثار نمادین به شمار میرود. این بنای باشکوه مکتب معماری ایرانی مورد توجه بسیاری از مورخان جهان قرار گرفته است. پل خداآفرین را یکی از زیباترین نمونه های مهارت های مهندسی استثنایی معماران ایرانی می دانند. به گفته بسیاری از محققین، به این دلیل نام آن را «خدافرین» (معلوم نیست منظورشان "خداآفرین" ، "خود آفرین" است یا کلمه دیگری یا....) گذاشته اند که پل ها بر روی سنگ های طبیعی در وسط رودخانه ساخته شده اند. تاکید می‌شود که این پل‌ها در توسعه روابط اقتصادی و فرهنگی ایران با قفقاز جنوبی گرفته تا روسیه و اروپای شرقی نقش مهمی داشته اند. تداوم عملیات ساخت تاسیسات نیروگاهی سد خداآفرین که جمهوری اسلامی ایران ساخت این سد را از سال ها پیش شروع کرده بود و در سال 2014 در امتیازی سیاسی – اقتصادی به جمهوری آذربایجان، با امضای سندی با مقامات ذیربط باکو، نیمی از سد و نیروگاه را به این کشور واگذار کرد، بدون اشاره به این سابقه مهم ، صرفا نوشت : « در حال حاضر عملیات احداث تاسیسات برق آبی «خداآفرین» و «قیز قلعه سی» و نیروگاه های برق آبی بر روی رودخانه ارس ادامه دارد.»