یک سال بعد او بلافاصله پس از آزادی به موزامبیک رفت و از این کشور هدایت چریک‎هایی را که با استعمار می‎جنگیدند به عهده گرفت. انقلاب آنها پیروز شد و موگابه در اولین انتخابات کشورش پس از استقلال بر کرسی ریاست جمهوری نشست و تا سال 2017 آن را ترک نکرد. او در طول 4 دهه حاکمیتش بر زیمبابوه با وجود آنکه وضعیت بهداشتی و تحصیلی کشورش را متحول کرد، نتوانست اقتصاد کشورش را کنترل کند و مردم این کشور در دوره او با رکود اقتصادی و تورم‎های بالا دست و پنجه نرم کردند. در نهایت نیز اقتصاد تبدیل به پاشنه آشیل او شد و مردمی که زمانی تصاویر او را روی دست می‎گرفتند و برایش هلهله شادی سر می‎دادند، زیر پرچم مخالفان و دشمنان وی رفتند و دست به تظاهرات وسیع علیه او زدند. سال‎های آخر حکومت موگابه، با خشونت‎های حکومت او علیه مخالفانش گذشت. وی در نهایت سال 2017 تحت فشار نظامیان کشورش برای کناره‎گیری قرار گرفت و در نامه‎ای با ابراز نگرانی از وضعیت رفاه مردم، استعفای خود از حکومت را اعلام کرد. با وجود دو چهره‎ متفاوت قهرمان و ضدقهرمانی که موگابه در طول 37 سال حکومت خود از خویش برجای گذاشت، دیروز اندکی پس از انتشار خبر درگذشت او، امرسون منانگاگوا که زمانی معاون اول موگابه بود و سپس جانشین او شد، در توئیتی سلف خود را نماد آزادیخواهی در کشورش نامید و نوشت: «موگابه یک تمثال آزادی و یک طرفدار آفریقا بود که حیاتش را صرف قدرتمند کردن و آزادسازی مردمش کرد و مشارکت‌های او در تاریخ کشور و قاره ما هرگز فراموش نخواهد شد. امیدواریم روح او غرق در آرامش باشد.»