خبررسانی دیگ پرس

در سالهایی که به دنبال زمزمه رفت، جنبش محیط زیست از بین رفت. در سال 1970، اولین روز زمین برگزار شد، که نشان دهنده افزایش مشارکت عمومی بود؛ این به دنبال ایجاد Greenpeace در سال 1971، اولین سازمان غیر انتفاعی زیست محیطی از نوع خود بود. در سال 1972، برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد متولد شد و محیط زیست را برای اولین بار در رادار مؤسسات چندجانبه قرار داد.

یک سال بعد، کنگره ایالات متحده قانون گونه های در معرض خطر را تصویب کرد، توجه قانونی به حفاظت و تنوع زیستی را مورد توجه قرار داد. سپس، در طول بحران نفتی سال 1979، رئیس جمهور جیمی کارتر پنل های خورشیدی را در سقف کاخ سفید نصب کرد، هرچند رونالد ریگان بعدا آنها را برداشت.

طی دهه های اخیر، جنبش محیط زیست در کنار جمعیت پرجمعیت رشد کرد که از آن عبور کرد. در اواخر دهه 1970 اصطلاح "گرمایش جهانی" شکل گرفت و جمعیت جهان به 4 میلیارد نفر رسید. در اواخر دهه 1980، شورای بینالمللی تغییرات اقلیمی (IPCC) برای شروع جمع آوری شواهد در مورد تغییرات آب و هوایی تشکیل شد، در حالیکه جمعیت جهانی به 5 میلیارد نفر رسیده است. تا سال 1999، پروتکل کیوتو با کشورهائی متعهد شد که میزان انتشار گازهای گلخانه ای خود را تا سال 2012 به میزان 5 درصد کاهش دهند. پس از آن، جمعیت جهان شش میلیارد دلار گذشت.

از طریق 2000s، شواهد و آگاهی از محیط زیست به طور پیوسته، اما بی سر و صدا بیشتر، به علت مشکلات ناشی از بحران مالی است. بسیاری از کسب و کارهایی که با بی ثباتی فوری فوری مواجه هستند، روی زیان های احتمالی در کوتاهمدت به زیان رشد پایدار درازمدت تمرکز می کنند. در واقع بررسی Stern 2006 نتیجه گرفت که محدود کردن تغییرات آب و هوایی هزینه ای حدود 1 درصد از تولید ناخالص داخلی جهانی خواهد داشت، اما اگر تا کنون کنترل نشده باشد، می تواند به 20 درصد از تولید ناخالص داخلی آسیب برساند. تا سال 2011، جمعیت جهانی به هفت میلیارد دلار رسیده است.

توافقنامه پاریس 2015 دربارۀ تغییرات آب و هوایی توجه جهان را به خود جلب کرد و اولین بار نشان داد که هر ملت روی زمین متعهد شده است تا دمای جهانی را تا حداکثر 1.5 درجه سانتیگراد و 2 درجه سانتیگراد بالاتر از سطوح پیش سازنده حفظ کند. این بحثها درباره تنوع زیستی، کمبود آب، انتقال انرژی، امنیت غذایی و استفاده از زمین را به خط مقدم بحثهای عمومی منجر شد.

"ما نیاز به یک Earthrise جدید داریم، چیزی که باعث تغییر واقعی می شود"

علیرغم اینکه توافقنامه پاریس و پیشرفت علم مربوط به علم مربوط به پیمان را در بر می گیرد، مردم با مسائل مربوط به تغییرات اقلیمی نسبتا بی وقفه باقی مانده اند. مشکل روبرو شدن با جنبش زیست محیطی امروز، علم خیلی کم نیست، ارتباطات خیلی کم است.

اگر نگرش فعلی "تجارت به عنوان معمول" همچنان ادامه یابد، 99 درصد از مرجان های جهان احتمالا در 50 سال آینده منقرض خواهد شد؛ سطح دریا افزایش می یابد تعدادی از شهرهای ساحلی، از جمله بسیاری از شهر ژاپن Osaka با 19 میلیون نفر ساکن؛ و امواج گرمايي که هر 20 سال يک بار اتفاق مي افتد، هر دو يا سه ساله اتفاق مي افتد. انتظار می رود تا سال 2030 جمعیت جهان به 8.5 میلیارد نفر برسد که به عنوان یک اثر چندگانه برای تغییرات آب و هوایی عمل می کند. چشم انداز غم انگیز است اما امیدواری همچنان ادامه دارد: اخیرا گزارش IPCC نشان می دهد که اگر دمای جهانی را تا 1.5 درجه سانتیگراد محدود کنیم و اقدامات جاه طلبی را برای کاهش تغییرات آب و هوایی قبل از سال 2030 انجام دهیم، می توان از بسیاری از آسیب ها اجتناب کرد.

بر خلاف فضای سیاسی کنونی، دولت ترامپ از کنوانسیون پاریس عقب نشینی کرده و جیر بولسنارو، رئیس جمهور برزیل، نشان داده است که می تواند همین کار را انجام دهد، ما نیاز به نکات روشن و واضح برای آنچه که مردم باید انجام دهند، چه صنعت باید تغییر کند و چه سیاستمداران باید حمایت کنند. ما نیاز به یک کره زمین داریم - چیزی که باعث تغییر واقعی در دهه های آینده می شود.

آنچه که در عکس کره زمین انجام شد، ما دو واقعیت جایگزین را به ما نشان داد: ماه، ناهموار، خاکستری و بی جان، و زمین، یک منبع محدود است که در رنگ آن شگفت انگیز است، در زندگی ای که آن را حفظ می کند، پر جنب و جوش و کاملا دایره ای است، سوخت و مواد غذایی ما، کود ما.

همانطور که ما 50 سال پس از مرگ کریستر به یاد می آوریم، ما باید دوباره به افق خودمان نگاه کنیم - درست همانطور که خدمه آپولو 8 در مأموریت تاریخی خود - با ترس و وعده پر شده است و هر یک از آنها هماهنگتر است

نشانی منبع اصلی :

https://www.chathamhouse.org/publications/twt/photo-turned-us-green?utm_source=Chatham%20House&utm_medium=email&utm_campaign=10151119_CH%20Newsletter%20-%2021.12.2018&utm_content=TWT-CTA&dm_i=1S3M,61KNJ,TD3Y16,NPEJC,1