نرخ های کنونی برداشت از نظر فیزیکی در بلند مدت پایدار نیست و در برخی موارد نیز تاثیر منفی برمحیط زیست به جا می گذارند.

نمونه هایی از خالی شدن آبخوان های عمده، ناشی از برداشت آب زیرزمینی برای آبیاری در کشاوری و پایین رفتن سطح آب زیرزمینی در سطح وسیع، خالی شدن موضعی تر اطراف برخی مناطق شهری بزرگ وجود  دارد.

منابع بزرگ آب زیرزمینی تجدید ناپذیر در برخی آبخوان های عمده می تواند منبع بسیار قابل اتکایی برای تامین آب باشد.

این قبیل آبخوان ها در برابر نوسان کنونی اقلیم، کامالا تاب آور است.

 مناطق مهمی در جهان با مشکل شور شدن وخیم آب زیرزمینی و خاک، در نتیجه فرایندهای گوناگون رو به رو هستند.

نفوذ بیش از حد آب، سبب بالا آمدن سطح آب زیرزمینی می شود، که معمولا با آبیاری ناکارآمد و استفاده از آب سطحی انتقال یافته به مناطقی که زهکشی طبیعی ناکافی است همراه دارد.

شوری طبیعی، پیامد پاکسازی پوشش گیاهی طبیعی  به منظور توسعه زراعت و افزایش نرخ تغذیه آب زیرزمینی به حرکت در می آید.

ترمیم شورشدگی آب زیرزمینی پرهزینه بوده و غالبا برگشت ناپذیر است، چون آب شور که منافذ بزرگ و شکاف ها را اشغال می کند، به سرعت در بافت آبخوان های متخلخل منتشر می شود و چندین دهه طول می کشد تا شسته شود، حتی پس از آنکه جریانن شیرین دوباره برقرار شده باشد.