در مورد تعيين «لي» به وزارت امور خارجه چين ظاهرا نظر «مائو» رعايت شده بود. مائو سالها پيش از انقلاب فرهنگي چين گفته بود كه تا زماني كه آمريكا در جهان يك قدرت است بايد مدير يك كشور و دست كم رئيس ديپلماسي آن (وزير امور خارجه) از ميان كساني انتخاب شود كه مدتي را در آمريكا زندگي كرده باشد و زبان انگليسي را به خوبي بداند تا تحت تاثير مطالب رسانه هاي آن كشور قرارنگيرد و از مقامات دولتي آمريكا رودست نخورد و «لي» فردي است كه سالها در جامعه آمريكا زندگي كرده و زيان انگليسي، حتي اصطلاحات كوچه و خيابان اين زبان را مي داند و بر جزئيات طرز زندگي و تفكر آمريكايي و روش كار و ساختار رسانهاي اين كشور وقوف دارد. او فبلا سفير چين در آمريكا بود.
     كنگره مردم چين (كنگره يازدهم) در نشست خود در پانزدهم مارس 2008 «هو ژينتائو» و در آن زمان 66 ساله را كه از سال 2003 رياست جمهوري چين را برعهده داشت در سمت رياست كشور تثبيت كرد (انتخاب مجدد براي يك دوره ديگر) و شي ژينگ پينگXi Jinping ـ يكي از 9 عضو كميته دائمي پوليت بورو حزب كمونيست را كه 55 ساله بود سمت معاونت وي داد. اين كنگره (پارلمان) در همين نشست چهار معاون پيشنهادي نخست وزير را نيز مورد تاييد قرارداد.
    نشست كنگره يازدهم همزمان با وقوع رويدادهايي در تبت چين بود كه رسانه هاي غرب از فرصتي كه در بزرگ جلوه دادنش به دست آورده بودند دست به بهره بري زده بودند ولي مقابله رسانه هاي چيني با آنها درخنثي كردن نقشه هايشان نشان داد كه به بلوغ كافي نزديك شده بودند. از سوي ديگر، رفتار مقامات چين همچنين نشان داد كه فريب مطالب رسانه هاي غرب را كه سختگيري در تبت ممكن است موضوع تحريم بازي هاي المپيك پكن را به ميان آورد نخوردند. اين رسانه ها دير زماني بود كه براي ترسانيدن تماشاگران خارجي از سفر به چين و ديدن اين بازي ها، موضوع آلودگي هوا را بزرگ كرده و به رخ مي كشيدند.